— No już, dalej. Jedziesz.

Nic się jednak nie dzieje. W głowie masz pustkę. Próżnia totalna. Otchłań. Twoje palce, niczym sople lodu, zwisają nad klawiaturą, ale żaden z nich nawet nie drgnie. Kompletny zastój. Blokada.

— Jak to możliwe? — pytasz sam siebie.

Jeszcze przed chwilą nie mogłeś się doczekać, aż w końcu spiszesz te wszystkie zbłąkane pomysły, które przez cały dzień kołatały ci się po głowie. Te wszystkie scenki, postacie i zwroty akcji z ich udziałem. To zaskakujące zakończenie. Wszystko miałeś obmyślone. Przewidziane. Poukładane. Wracając z pracy do domu, odtwarzałeś to w głowie jak film na podstawie własnego scenariusza.

A teraz?

Nie potrafisz wydobyć z siebie nawet jednego zdania. Już pierwsze słowo sprawia problemy.

Od czego zacząć?

Pustka.

To nie jest twój pierwszy raz. Przechodziłeś przez to już wczoraj, a także dzień wcześniej i nawet tydzień temu. Właściwie to poza kilkoma udanymi wieczorami każda twoja próba pisania kończy się w ten sposób. Siedzisz przed ekranem monitora i gapisz się w nicość. Kursor bezczelnie miga na początku pustej linijki. Nie masz jednak nic do napisania. Nic nie przychodzi ci do głowy.

Jak to możliwe?

To przez rozkojarzenie. Taka jest twoja diagnoza.

Cały dzień pakowałeś do głowy zbędne informacje, a teraz, gdy przez chwilę siedzisz w ciszy, umysł zaczyna je bez sensu układać i analizować. To dlatego nie możesz nic z siebie wykrzesać. Zaśmieciłeś sobie głowę. Zmarnowałeś cały zapas skupienia dostępny na ten dzień.

Proste. To na pewno dlatego. Masz już odpowiedź.

— Źle zrobiłem. Sorry. Jutro będzie lepiej — zapewniasz sam siebie, choć dobrze wiesz, że to mało prawdopodobne.

Mija kolejny bezowocny dzień.

Siadasz przed komputerem, gotowy do pisania. Wszystkie obowiązki odhaczone. Sprawy załatwione. Od rana używałeś telefonu jedynie do sprawdzania godziny. Żadnych newsów, głupich filmików ani rolek. Jadąc do pracy, specjalnie nie włączałeś radia. Unikałeś zbędnych rozmów. Na papierze twój umysł jest czysty i wypoczęty. Warunki idealne. Kursor już miga zachęcająco. Proszę bardzo — wszystko gotowe, można działać.

I nic. Zero. Nawet jednego słowa.

Wkurzasz się. Jak to? Nie tak się umawialiśmy. Miało być inaczej. Przecież diagnoza została postawiona…

Pomyślmy. Mózg niby nieprzeładowany, ale jednak zmęczony. Późno już, a ty cały dzień pracowałeś. Przydałaby się chwila relaksu zamiast dalszej roboty.

Okej. Teraz rozumiesz. Jesteś zmęczony. Nic z siebie nie wyciśniesz w taki sposób. Pisanie po pracy to jednak idiotyzm. Zrobisz inaczej. W kalendarzu brak planów na sobotę, więc urządzisz sobie maraton. Lepiej odhaczyć kilka solidnych godzin pisania naraz, jednego wolnego dnia, niż rozdrabniać się po kilkadziesiąt minut codziennie.

Brzmi jak plan.

Sobota. Za oknem szaro. Będzie padał deszcz. Fantastycznie. Najlepsza aura do pracy przed komputerem. Jeszcze tylko zaparzysz herbatkę i osiągniesz perfekcję. Ty i klawiatura. Milion pomysłów do przepisania. Chwila moment — i zaczniesz strzelać słowami jak z karabinu. Już wyobrażasz sobie, jak za kilka godzin odejdziesz od komputera z uśmiechem na twarzy. Jaką radość poczujesz, kiedy w końcu, W KOŃCU, napiszesz coś dobrego. W sumie to nawet nie musi być dobre. Już ci obojętnie. Może być cokolwiek, bylebyś zapełni jakieś strony.

Kursor miga.

Spokojnie. Wdech i wydech. Zaraz coś przyjdzie.

„Andrzej siedział przed komputerem i gapił się w monitor. Kursor bezczelnie migał mu przed oczami” — piszesz.

A może jednak Jacek?

Ech. Wzdychasz. Imię nie ma znaczenia, bo to NIE jest TO.

— Co ja w ogóle piszę? — pytasz sam siebie, a potem twój palec, niczym igła w maszynie do szycia, usuwa bzdurne zdanie, rytmicznie uderzając w BACKSPACE. Odchylasz się na fotelu. Zatapiasz twarz w dłoniach.

— To nie jest to!

Do głowy przychodzi ci pomysł. Zapala się lampka.

Potrzebujesz rozgrzewki. O to tu chodzi. Próbujesz na siłę coś z siebie wydusić na zimno. To nie przejdzie. Musisz najpierw wejść w rytm, wpaść w trans. Osiągnąć magiczny flow czy jak to tam się nazywa. Bez tego nic nie zdziałasz.

— No dobra, ale jak?

Cóż, trzeba coś popisać. Nieważne, co. Cokolwiek.

— Co mam pisać? — zastanawiasz się. — Losowe słowa? Jakieś bzdury? No nie, przecież to bez sensu. Może pamiętnik? Jakaś forma dziennika? Może po prostu to, co widzisz za oknem?

Nie, to też bez sensu.

I nagle eureka. Masz lepszy pomysł.

Postanawiasz, że założysz sobie bloga.